Error: Embedded data could not be displayed. یادایام
X
تبلیغات
رایتل
سه‌شنبه 28 دی‌ماه سال 1395
روح سرگردان تهران

برگشتم

به چند دلیل

اول اینکه برای تبدیل ویزا باید از خاک آمریکا خارج میشدم

که خب این اولی رو میتونستم تا ۴ ماه دیگه به تعویق بندازم.

دوم اینکه اوضاع شرکت تو تهران اونطور که باید پیش میرفت و توقع من بود، نبود. البته خودم هم میدونستم اون شرکت بدون من خیلی چیزها کم داره ولی فکر میکردم از اون کله دنیا میشه این کله دنیا رو کمی کمک کرد که خب نتیجه اونی که باید نبود.

سوم اینکه...

بزار این سومی و دلیل اصلی رو جور دیگه ای بگم

میگن اونهایی که کار نیمه تمام تو این دنیا دارن، اگر بمیرن و جسمشون از این دنیا بره و به قول معروف دستشون از این دنیا کوتاه بشه، روحشون در این دنیا سرگردان خواهد ماند.

رفتن من از اینجا مثل مرده ای بود که روحش اینجا سرگردان بود.

روح سرگردان تهران

فقط جسمش اونقدر عمیق در داخل زمین رفته بود که از اون سر کره زمین زده بود بیرون!

پس دلیل سوم و مهمتریندلیل اینه که روح من اینجا جا مونده بود.

حالا اینکه چجوری بتونم روحم رو راضی کنم که باز با من بیاد و بریم، خودم هم نمیدونم.

بارها و بارها با خودم جلسه گذاشتم و بحث کردم تا بتونم خودم رو متقاعد کنم که کدوم خودم درست میگه، اما نه این خودم و نه اون خودم نتونستن اون یکی رو با خودش همراه کنه.

خردادی است دیگر!

و اما تو این چند روزی که از اومدنم گذشته، تنها تجربه جدیدی که کسب کردم اینه که اگه بری، حتی اگر برگردی هم دیگه اون جایگاه رو نداری!

کاری باهات میکنند که باز بری.

دیگه اون میزی که مال تو بود، مال تو نیست. این اولین مورد ه و این موارد زیادن.

حتی همین الان که از ساعت ۴ صبح بیدار شدم از فکر زیاد و عدم هماهنگی ساعت بدن، و دارم به رابطه خودم با بقیه فکر میکنم میبینم که خود من هم وقتی کسی رفته و اگر برگشته دیگه اون جایگاه قبل رو بهش ندادم.

کمی که نه، بیشتر از کمی به خودم اومدم.

دیگه ثانیه به ثانیه فکرم اونجایی که نباید باشه نیست، شده در حد روزی چند ساعت سرجمع

و خب البته کمتر و کمتر خواهد شد

همینکه دیدم و با روح و جسمم فهمیدم که بود و نبود من آنچنان فرقی هم نداره، باعث شد بیشتر به خودم بیام.

و در آخر اینکه برعکس خیلی ها، تهران رو با تمام بدیهاش بیشتر از هرجای دنیا دوست دارم.

و شاید هم از رفتن دوباره منصرف بشم.


......


شنبه 11 دی‌ماه سال 1395
سال نو میلادی

برای من این واژه غریب ه

با وجود اینکه سالهایی که عسلویه کار میکردم بخاطر اینکه شرکت خارجی بود و بیشتر همکارها خارجی بودن و سال نو میلادی تعطیلی و درخت کریسمس و این حرفها، و بعدها هم کلی دوست و همکار خارجی و باز این حرفها، و مصادف شدن ۴ دی ه خودم هم با کریسمس، ولی باز من سال نو رو به نوروز میشناسم و معتقدم این سال نو مال ما نیست!

ولی با این وجود آتش بازی های سال نو ه اینها رو همیشه دوست داشتم و دارم.

خب به همین دلیل امروز از کالیفرنیایی شمالی کوبیدم و اومدم کالیفرنیایی جنوبی و لوس آنجلس برای دیدن آتش بازی سال نو

تو مسیر بارون میومد اونم چه بارونی

من که عاشق رانندگی تو بارون بودم دیگه آخریا کلافه شده بودم.

ماشین هم چند روزی ه که دیگه سر ناسزگاری داره با من. روزی که میخواستم بخرمش به فکر این بودم که این مدل از بنز شانسی بلند رو برادر ه زن که عشق ماشین بود هر بار که میدید میگفت حاجی این عالیه. این حرف نداره. اما خب بنزی که مرگ نداره چند روزی هست که حالش بد شده. البته تا الان بیش از ۱۶ هزار کیلومتر باهاش تو آمریکا رانندگی کردم ولی باز هم بنز هم بنزهای قدیم.

خلاصه کنم خسته ام کرد بارون و ماشین ولی دوباره اومدم لوس آنجلس

اینجا ایرانی تا دلت بخواد هست

میشه فارسی حرف زد

میشه غذای ایرونی خورد

میشه بوی تهران رو حس کرد

مستقیم رفتم رستوران ایرانی و چلو خورش قیمه و بعد هتل

فردا شب امیدوارم اتش بازی ه قشنگی ببینم و ارزش این همه راهی که اومدم رو داشته باشه

امروز که با مادرم و پدرم حرف میزدم بغض کردم. چند روزی هست به گلپسر هم زنگ نزدم. میدونم که نمیتونم باهاش حرف بزنم و بغضم خواهد ترکید.

حسابی از دستم ناراحته. میگه چرا بهش نگفتم میرم که ...


بیخیال

اینو با خودم بودم

سال ه نو ه خارجی ها به خارجی ها تبریک

کریسمس هم به اونها

دیشب تا صبح ترانه من خونمو میخوام، از حمیرا رو گوش کردم.

مثل دیوونه ها


بدرود

چهارشنبه 8 دی‌ماه سال 1395
آمریکا

نزدیک دو ماه شده که اومدم آمریکا

کشور رویاها

کشوری که خیلی ها خودشون رو میکشن که پاشون به اینجا برسه

جالب اینجاست که خیلی از جاهای دیدنیشون هم برمیگرده به بنادری که در سالهای قبل محل ورود مهاجران بوده و محل شروع زندگی جدید برای خیلی ها.

خب البته دلیل اینجا اومدن من با خیلی ها متفاوته

من برای فرار از عشقی که داشت لحظه به لحظه منو به سمت اشتباه میکشوند اومدم، و وقتی اومدم دیدم باز هم نمیتونم از اون عشق دست بردارم و لحظهبه لحظه با منه و شروع کردم به رویاپردازی که اگه با اون اینجا باشم چی میشه و ...

تا این لحظه که تو سانفرانسیسکو دارم این پست رو مینویسم به تایید خود آمریکایی ها کمتر کسی مثل من آمریکا رو گشته.

از دالاس تگزاس با یه ماشین سفرم رو شروع کردم و به اوکلاهما، سن لوییس، شیکاگو، کلیولند، آبشار نیاگارا، نیویورک، نیوجرسی، مریلند، واشنگتن دی سی، ویرجینیا، کارولینای شمالی و جنوبی، آتلانتا، اورلندو، میامی، نیواورلئان، هیوستون و سن آنتونیو تو تگزاس و سن دیگو و لوس آنجلس تو کالیفرنیا جنوبی، لاس وگاس و الان هم سانفرانسیسکو تو کالیفرنیا شمالی

تقریبا محل زندگی آینده ام رو انتخاب کردم.

ولی خب یاری که تو ذهنم بود دیگه برای همیشه پرونده اش رو بستم.

فقط امیدوارم سر خرده مسائلی که بینمون هست که البته همچین خرد هم نیست اذیتم نکنه!

راستش چمعبندی من از امریکا و زندگی تو امریکا بعد از دیدن این همه شهر و ایالت مختلف چیزی نیست جز اینکه خوشا تهران و ترافیک و دود و الودگی هوا.

اینجا احساس این رو دارم که روی هوا هستم.

دلم میخواد پام روی زمین باشه.

دیروز تو سیلیکون ولی، با شرکتی بسیار خوب به تفاهم رسیدم برای کار، پیشنهادشون خوب و وسوسه کننده است. ولی قطعیش نکردم.

چند روزی وقت خواستم.

من ایرانی هستم

اینجا ایران نیست

احتمالا برمیگردم به ایران، کشور خودم.

کلی ایرانی اینحا دیدم، تو رفاه کامل، اما همشون یه چیزی کم دارن. ایران رو

حتی اونهایی که با حرص از بدی ایران و خوبی اینجا میگن، اونها هم آرامش ندارن.

سر در گمم، هم دردهای بستن پرونده عشق، و هم تصمیم سخت مهاجرت.

قطعا از این درد نخواهم مرد!

شاد و پیروز باشید

۷ دی ۹۵

سانفرانسیسکو

کالیفرنیا

ایالات‌متحده آمریکا


دوشنبه 6 دی‌ماه سال 1395
نذر بیجا کردم و ...

وقتی داشتم پست قبلی رو مینوشتم، با خودم عهد کردم که اگر تو ۴ دی دیگه توهین و تهمتی نبود و اثری از روند خوب و قبول اشتباه بجای بلند کردن انگشت اتهام به سمت من، فرصتی دوباره بدم تا شاید اینبار سربلند باشیم. هردو.

و عهد کردم که اگر باز هم روند قبلی ادامه پیدا کرد برم دنبال سرنوشت خودم و برای همیشه این پرونده رو ببندم.

حتی یادآوری کردم که ۴ دی ه و ...

نذر هم کردم که اگر اینبار شد، فلان کنم و فلان، و فراموش کنم که چه کرد با من.

و عهد کردم که اگر باز بدی شد به من و باز تهمت وحرفهای ناراحت کننده، برای همیشه قید زن روببزنم ک برای دفاع از خودم بنویسم که چه گذشته بین ما!

وقتی مثل همیشه خوندم که چی نوشته و خوندم که کامنتهای اون چیه، قاعدتا باید مینوشتم که چه شده و چه گذشته، اما....

نذر بیحا کردم و آواره دنیا شدم...

قید زن رو زدم

همین الان.

برای همیشه

ولی نمینویسم

چون دوستانش و همکارانش شاید اینجا رو بخونن

آبروی اون برای من مهم ه

حتی اگر ابروی من برای اون نباشه

پس

نمینویسم

تمام


جمعه 3 دی‌ماه سال 1395
۴ دی

چیزی نمونده تا ۴ دی

ایران حدود ۲ ساعت

و اینجا هم نیم روز

از اینجا دیگه دارم خسته میشم

ساعت مچی ه من هنوز رو وقت تهران ه و شاید برای همیشه بمونه

این هم راهش نبود

فکر درد داره میکشتم!




چهارشنبه 1 دی‌ماه سال 1395
یلدا با طعم گس و هوای کالیفرنیا

باز هم یلدا

یک یلدای دیگه

اما متفاوت

دور از خانواده و هر دوست و آشنایی

بدون هندوانه و فال حافظ و همنشینی های مرسوم

با طعم گس شراب و اناری بزرگ، با ۱۲ ساعت اختلاف از سرزمین پدری

بعد از گشت و گذار از ۳ ربع از کل آمریکا،  امشب و الان تو کالیفرنیا تک و تنها با هزاران فکر در سر، با هزاران خاطره بازی و هزاران دلتنگی، به خوردن شراب و انار و حالا هم ثبت این شب در اینجا رسیدم.

اونهایی که میخونید اینجا رو، یلداتون با تاخیر مبارک.

اونهایی که اینجا رو میخونید، بدونید تو این ۴۰ روز، خیلی جاها رو دیدم و کلی اتفاق افتاد برام که ننوشتم، شاید هم ننویسم هیچ وقت.

اونهایی که اینجا رو میخونید بهتون بگم که آواز دهل از دور شنیدن خوش است.

جاهایی که برای خیلی ها آرزو ه، برای من شد خاطره و یه جورایی دلم نمیخواد دیگه مرورشون هم کنم.

بگذریم

روز و روزگار بر همتون خوش

شنبه 27 آذر‌ماه سال 1395
اگر با من نبودش هیچ میلی

اگر با من نبودش هیچ میلی

چرا ظرف مرا بشکست لیلی


مثبت که نگاه کنم اینو از چرندیاتی که پشت سرم میگه رو برداشت میکنم.

اما حقیقت اینه که، اعصابم رو به هم میریزه با تهمتهای بی جا و پشت سر هم.

دلم میشکنه که چطور میتونه با اون همه خوبی که بهش کردم و اون همه عشقی که گذاشتم وسط اینجوری منو بچزونه؟!!

یعنی یادش رفته؟

میدونم که یادگاری ها رو هر روز میبینه و آدم فراموش کاری نیست. پس چطور؟!!

گاهی اونقدر عصبانیم میکنه که تصمیم میگیرم کلی از رازها رو اینجا بنویسم و از آبرویی که داره از من میبره دفاع کنم.

اما یه چیزی جلوم رو میگیره.

همون چیزی که اون درکش رو نداره و نمیفهمه چیه.

باشه.

اینطوری اگه خوشحال میشه ادامه بده.

شنبه 6 آذر‌ماه سال 1395
شلیک نهایی
شروعش که با قیچی بود.

به قول زن، یه بچه دهاتی ه شهرستانی ه عقده ای، منو میگه ها، اومد و با قیچی شد قاتل کش چادر!

بعد هم که سالها سکوت و بی خبری تا جریان ماساژ!

دنبال ماساژور میگشت بعد از ...

میبینی خوب همه چیز جزء به جزء یادمه؟!!

بعد هم که چند سال و هزاران خاطره خوب و بد!

این آخری ها هم که دودمانتو به باد میدم و تهدیدهای دیگه و تهمت و ...

شلیک آخر رو اما خوب زدی.

تداعی ه همون ماساژ و ...

آفرین

خوابها تمام شد

بی خوابی البته جاشو گرفته که الان ساعت ۱ صبح به وقت این گوشه دنیا اومدم و دارم مینویسم

که بی خوابی هم با قرص و الکل حل میشه

امیدوارم

راستی فردا میرم کنسرت ابی

سالهاست که آرزوش رو داشتم

نیویورک و ابی و ...


حالم بهتره

از موقعیت عید شکرگزاری و جمعه سیاه ه این فرنگیا استفاده کردم و کلی خرید درمانی.

جای همتون خالی.

زن هم که خدا رو شکر با ماساژ درمانی حالش خوبه!



جمعه 28 آبان‌ماه سال 1395
صدای در سر

از این گوشه دنیا

از لنگه دنیا

جایی با ۱۲ ساعت اختلاف زمان

سرزمین یانکی ها

شیکاگو

اومدم بگم که صدای بابایی گفتنت از سرم بیرون نمیره

و خوابهام تمامی نداره

کی راحت میشم؟!!!


یکشنبه 16 آبان‌ماه سال 1395
خداحافظ تهران!

تصمیم گرفته بودم و هنوز هم روی تصمیمم هستم که دیگه ناله نکنم.

یا بهتر بگم به قول این جدیدی ها، چس ناله نکنم!!

فکرش رو هم نمیکردم که یه روزی، تو این سن اینقدر خودم رو از جوونها دور ببینم!

مهم نیست.

هیچ چیز دیگه مهم نیست.

به نصیحت خیلی ها، از جمله دکتر و دوست و آشنا، باید از اینجا برم.

تا نرم هم دیگه نمیتونم اون آدم معمولی که بتونه زندگی ه معمولی داشته بشم.

دلیلش هم میشه ناله کردن و حرف تکراری که گفتن نداره.

من از مفصل این نکته مجملی گفتم            تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل

امروز که البته امشب، تو محل کار، مثل خیلی از شبهای دیگه تو این چند ماه اخیر، تنهایی داشتم برای خودم فکر میکردم که دیدم چند روزی بیشتر به رفتن نمونده.

تصمیم گرفتم که گوشی رو خالی کنم و عکسهایی که از دوران به تاریخ پیوسته چند سال قبل داشتم رو منتقل کنم به لپتاپ، که حداقل به این راحتی و هر روز و هر لحظه نشینم به مرور آنچه که گذشت!

دروغ چرا؟ تا قبر آ آ آ آ ، به دکتر و بقیه گفته بودم که پاک کردم همه رو، همونطور که همون روز اول زن همه رو پاک کرده بود، ولی حقیقت اینه که دلم نیومده بود و هنوز هم دلم نمیاد!

پس، منتقل کردم به جایی غیر از گوشی که دم دستم نباشه برای مرور لحظه به لحظه.

تو این انتقال، بارها و بارها حالم بد شد.

بارها و بارها گوشی رو برداشتم و شماره ای رو که بعد از این همه ماه هنوز تو بالاترین رتبه شماره های Favorite گوشی هست رو تا نیمه گرفتم و قطع کردم.

باید رفت.

شاید برای همیشه.

به جایی دور.

به جایی که با نگاه کردن به در و دیوارش تو نیای جلوی چشمم.

به جایی که نشه وقت و بی وقت از کردستان و ونک سردربیارم!

به جایی که ونک نداشته باشه.

سعادت آباد هم.

برای تو راحت بود.

برای من اما نه.

تصمیم من بود، درسته، ولی فقط همونی که نمیدونم هست یا نیست میدونه چقدر به من سخت گذشته و میگذره هنوز هم.

همیشه من تو جنگ عقل و دل، طرف دل رو گرفتم و نزاشتم که ببازه.

اما این بار عزمم رو جزم کردم که برنده عقل باشه.

حتی با رفتار بی عقلانه!!!

حتی با کوچ.

شاید برگردم.

شاید هم نه.

زمانی برمیگردم که دل دیگه قدرتی نداشته باشه.

اگه اون زمان نرسه، برگشتی در کار نیست.

اینو کاملاً جدی دارم میگم.

این بار دیگه نوبت ه این عقل ه نداشته است!!!

خدا حافظ تهران!

شنبه 24 مهر‌ماه سال 1395
آخرین ناله!

لعنت به من

لعنت به تو

لعنت به همه

لعنت به این دنیا و هرچی که هست!

خلاصه اش اینه که، خودم کردم که لعنت بر خودم باد!

نباید اون شب، شب مستی با عرق سگی و گوجه سبز! تصمیم میگرفتم که عاشقت بشم!!

دیگه ناله نمیکنم.

تمام.

شنبه 17 مهر‌ماه سال 1395
ردپای او....
از خواب بیدار میشی

خوابی که سراسر پر بوده از رد پای او!

به خودن تلنگر میزنی که امروز رو بدون یاد او شروع کن!

ولی، .... مگه میشه؟

خودت هم میدونی که نمیشه.

این روزها هر جا نگاه میکنی اثری از او، میبینی.

آثار او همیشه با تو هست و شاید بخاطر اینه که همیشه اثری از او، دم به دم و لحظه به لحظه میبینی.

دیروز با خودت فکر میکردی که چرا من خوشحال نیستم؟

چرا من نمیتونم خوشحال بشم؟

چرا از اتفاقهای خوب خوشحال نمیشم؟

چرا از جابجایی، چرا از سفر، چرا از مستی، چرا از دایی شدن، اون هم دایی ه دوقلو ها، چرا از گرفتم پروژه جدید، چرا از رانندگی، چرا چرا چرا... و هزارتا دلیل که شاید روزی برات خوشحال کننده بود، الان خوشحال نمیشی؟

چرا بهت میگن دایی ه بی ذوغ!

چرا بهت میگن افسرده؟

چرا بهت میگن مریض!

چرا هیچ چیز برات جذاب نیست؟

چرا هیچ کس برات هیچ اهمیتی نداره؟

چرا دو روز تمام خودت رو تو خونه ای ساکت حبس میکنی؟

چرا حتی برای خوردن چیزی از خونه بیرون نمیری؟

چرا نمیری برای خونه ه نو پرده بخری؟

چرا نمیری آینه بخری؟

چرا لوستر نداشتن خونه برات اصلاً مهم نیست؟

چرا اجاق گاز نداشتن برات اهمیتی نداره؟

چرا یخچال خالی رو که فقط یک آبسردکن شده رو به دادش نمیرسی؟

چرا دیگه نمیزاری خانواده بیان و بهت سر بزنن؟

چرا هیچ دوستی رو دیگه خونه ات راه نمیدی؟

چرا تلویزیون رو راه نمیندازی؟

چرا برای خونه اینترنت حتی نمیگیری؟

هزاران چرا ی بی جواب.

با این همه سوال، تصمیم میگیری روز رو جور دیگه ای آغاز کنی.

پس ساعت رو دستت نمیکنی.

اما کافی نیست! تنها اثر اون ساعت نیست!

لباس چی؟

تصمیم میگیری لباسی بیپوشی که اون نخریده باشه! تصمیم سختیه! این که اون خریده، این به مناسبت 4 دی، این برای روز مرد، این رو با هم خریدیم، این رو همینطوری برام خریده، این رو اون دوست داشت، این رو از فلان جا، این رو ....

همه اش ردپای او!

با خودت میگی حالا لباس رو بیخیال، بپوش و برو و دیگه به او فکر نکن!

سوار آسانسور میشی، میای پایین، میرسی به ماشین، دوباره او!

چقدر ذوق داشتیم از خریدن این ماشین.

چه جاهایی که با هم نرفتیم، چه سفرهایی، چه خاطراتی، چه رویاهایی...

چند ثانیه ای زل میزنی به ماشین و با خودت میگی بیخیال، سوار ماشین میشم ولی دیگه به اون فکر نمیکنم!

سوار میشی و گوشی رو از جیبت درمیاری که بزاری کنار کنسول ماشین و .... گوشی!

باز هم ردپای او!

ساعت دستت نکردی ولی گوشی رو چیکار میخوای بکنی؟!!

دیگه به او فکر نمیکنم رو با خودت تکرار میکنی و ماشین رو راه میندازی.

از پارکینگ میای بیرون، از مجتمع خارج میشی و میفتی تو اتوبان، همه چیز داره خوب پیش میره! تا اینکه ضبط ماشین رو روشن میکنی، باز هم رد پای او!

ضبط رو خاموش میکنی، به چیزی مثلاً فکر نمیکنی تا میرسی به برج میلاد، تابلو ها، پارک ها و ....

عصبانی میشی از خودت.

از سرنوشتت.

از اینکه چرا اینجوری شده.

از اینکه چرا اونجوری که باید باشه نیست.

همه جا ردپای او هست.

همه جا.

چاره چیه؟

هیچ!

چاره ای نیست.

یا باید بری.

یا باید بمیری.

ولی نگران نباش، این دعوای بین عقل دل، قطعاً کشته میده!

الان هم خیلی زنده نیستی.

یه جایی خوندم که هیچ کس با نبودن کس دیگه ای نمرده، ولی خیلی ها با نبودن خیلی ها دیگه زندگی نکردند!!

چهارشنبه 14 مهر‌ماه سال 1395
این جهان کوه است و فعل ما ندا
این جهان کوه است و فعل ما ندا 

سوی ما آید نداها را صدا 
فعل تو کان زاید از جان و تنت 
همچو فرزندی بگیرد دامنت 
پس تو را هر غم که پیش آید ز درد
بر کسی تهمت منه، بر خویش گرد 
فعل تست این غصه های دم به دم 
این بود معنای قَد جَفٌَ القَلَم!

پنج‌شنبه 25 شهریور‌ماه سال 1395
جادوی عشق

هیچ وقت به جادو جمبل و طلسم و این خرفها اعتقاد نداشتم و ندارم.

به شماها هم میگم که این چیزها چرت و پرتی بیش نیست.

ولی خب، جادویی هست قوی تر از جادو جمبلی که رمالها و جادوگرها بوجود میارن، که همون جادوی عشق ه.

قوی تر از اون رمالی که سه سال پیش سراغش رو از دوستت میگرفتی که بری پیشش و اس ام اس رو اشتباهای برای من فرستادی و بعد انکار کردی و منم بیخیال شدم.

راستی میدونی چرا بیخیال شدم؟ چون من اسیر جادویی قوی تر از اون جادویی بودم که تو دنبالش بودی!

میبینی؟ تو این سه سال دیگه حرفش نزدم و به روت نیاوردم، چون اون چیزی که تو دنبالش بودی تا منو درگیرش کنی من خودم اسیرش بودم.

جادویی قوی تر از اونی که با دوستم تو سفر برگشت از اصفهان در موردش صحبت میکردید و من تمام مسیر ساکت بودم و به این فکر میکردم که تو چرا معتقدی و داستان اون اس ام اس کذایی چی بود!

تمام این سالها فکر میکردی که جادو اثر کرده، درست فکر میکردی، اما اشتباهت این بود که نمی دیدی جادویی که اثر کرده جادوی عشق ه و لا غیر!

حرف رو اگر بخوام بزنم زیاده.

خیلی زیاد.

ولی من، هنوزم درگیر اون جادوی عشق ام.

دروغ نمیتونم بگم که نیستم که هستم.

اما بدان و آگاه باش که جادوی عشق رو هم تو خرابش کردی. به خیال اینکه طلسمی که بسته شده غیر قابل شکستن ه. قافل از اینکه طلسم عشق ه با نامهربونی های پی درپی میشکنه.

پستها و کامنتهای توی وبلاگت مثل خوره داره منو میخوره.

مثل خوره.

خوره.

برات مهم نیست که داری چه میکنی با من.

نیست.

مهم نیست برات.

اونقدر قوی بودی که خودت طلسم عشق رو هم ذره ذره شکستی و داری ضربه های آخر رو هم محکم میزنی.

باشه.

به قول خودت بسیار خب.

می بینی؟ بسیار خب هم شده تکیه کلامم!!!

بسیار خب، کلی با خودم کلنجار رفتم که دیگه چیزی نگم ولی نتونستم. میدونی چرا؟ چون ضربه های تو خیلی بیشتر از یک خراش سطحی روی من اثر میزاره و تا عمق وجودم رو درگیر میکنه.

بسیار خب ای زن، ادامه بده، چشمت رو ببند، ضربه بزن و ضخم بزن.

من به درک.


و اما آخرین خبر اینکه خونه گرفتم.

کوچ کردم به جایی دورتر.

 مسافرم.

سفر میکنم و تو این سفر سعی میکنم خودم رو پیدا کنم.

خودم رو احیا کنم شاید.

خودم رو رها کنم از اینکه به هرجا نگاه میکنم اثری از تو میبینم و تو رو حس میکنم

خودم رو رها کنم از این طلسم.

طلسمی که هیچ رمالی اون رو بوجود نیاورده و این من بودم که تصمیم گرفتم عاشقت بشم، و شدم!



شنبه 6 شهریور‌ماه سال 1395
عنوانش با شما!

خوشحالی من بابت اینکه گریه خونه باز شده بود، موقتی بود! پنجشنبه زنگ زد بنگاه ه معروف و گفت صاحبخانه دبه کرده و میگه 20 مهر!!

پس مجدداً مشغول کار اعصاب خورد کن پیدا کردن خونه شدم!


و اما تو ای زن، اینو برای تو مینویسم:

یک داستانی چند وقت پیش خوندم از مردی که از همسرش میخواست جدا بشه.

دوستان و آشنا هر کسی ازش میپرسید که چرا داری جدا میشی و مشکل زنت چیه؟ جواب میداد که آدم درست نیست پشت سر زنش حرف بزنه!

بعد از اینکه جدا شدند ازش پرسیدند که خب حالا که جدا شدی بگو مشکل چی بود؟ جواب میده که آدم درست نیست پشت سر دختر مردم حرف بزنه!


من اگر بخوام حرف بزنم، خیلی حرف هست، ولی درست نیست و مرام من این نیست که مثل تو رفتار کنم.

هرچی دوست داری منو عصبانی کن، با حرفهات، با تهمتهات، با کامنتهای میز بقل دستیت به قول خودت! خوب داری منو آزار میدی، عیبی نداره، این رو هم میزارم کنار تمام حسن هایی که ازت سراغ داشتم و سراغ نداشتم و بعدها دیدم!!

اینطوری میخوای وجدانت رو آروم کنی؟

باشه.

من که چیزی نگفتم.

اینجوری اگه راحتی، اینجوری باش. من به درک!

دوشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1395
مرد تنها

دیروز با تمام وجودم درد تنهایی رو چشیدم.

بعد از داستانها و مشکلاتی که با زن داشتم و باعث خراب شدن رابطه امون شد، مدتی خانواده حسابی دور و برم رو گرفتند تا بلکه از این غمی که به قول اونها از غم جدایی برای من سنگینتر و عذاب آور تر بوده، رد بشم و زودتر خودم رو جمع و جور کنم.

که خب همین باعث شد هزاران تهمت از طرف زن به من وارد بشه که خب با توجه به رفتارهای این چند ماه گذشته، دور از ذهن هم نبود که منو با این انگ مواجه کنه و اینطوری بخواد مثل همیشه خودش رو مبرا کنه!

منم تقریباً ک ماهی هست یا شاید هم بیشتر، که از زیر چتر خانواده سعی کردم بیام بیرون، حتی به قیمت اینکه تنها بشم و اونها ناراحت!

پس، تنها شدم.

جریان خونه رو هم که گفتم. برای اولین بار تو عمرم یکی از من خواست که از اون خونه ای که توش زندگی میکردم بلند بشم و درد مستاجری رو به خوبی درک کردم.

حال بد، مشلات زیاد، گشادی یا هر چیزی باعث شد که فرصت زیادی رو از دست بدم و برسم به روز موعود و بی خانمان بشم!!

دیروز بود، روزی که باد خونه رو تحویل میدادم.

بیش از پنجاه خانه دیده بودم و نپسندیده بودم، یا کثیف بود، یا گرون بود، یا به مجرد به قول خودشون نمیدادند و هزاران یا ه دیگر، و نتیجه ای بود که من هنوز خانه ای برای ادامه زندگی پیدا نکرده بودم.

عمده مشکل هم این بود که بعد از پایین آوردن سود بانکی، صاحب خانه ها اجاره میخواستند و نه پول رهن، یا اینکه خانه های نوساز فقط رهنی بودند که خب گرون بودند!

هر جا میرفتم و میگفتم با شصت میلیون پول و ماهی یک میلیون اجاره، خونه ای به من معرفی کنید، یا به قول معروف آشغال خونه معرفی میکردند و من رو عصبانی میکردند، یا با تمسخر روبرو میشدم!

بالاخره به روزهای آخر نزدیک میشدم و جمعه یک خونه رو انتخاب کردم. باید یکشنبه تخلیه میکردم و چاره ای نبود.

قیمت، 80 میلیون ماهی 1 میلیون و سیصد.

زنگ زدم به دوستم، داوود. کار به جایی رسیده که بانک من شده داوود!

قرار شد بیست میلیون به من قرض بده. کل پس اندازش.

به بنگاه گفتم خونه رو من میخوام و برای فردا بعد از ظهر (شنبه) قرار شد صاحبخانه بیاد و قولنامه نوشته بشه.

شنبه صبح شد، رفتم پیش تکن و بیکن! تا عصر اونجا بودم و حدود 8 شب رسیدم خونه.

داوود هم با چندتا کارتن بزرگ رسید خونه.

زنگ زدم به بنگاه که چی شد پس این قولنامه؟

گفت هنوز خبر نداده!!!

گفتم کی باید خبر بده؟

گفت مالک دیگه.

گفتم اون که قیمت رو داده و من هم قبول کردم و پول هم که آماده است و خونه هم که خالیه، پس مشکل چیه؟

گفت صبر کن تا فردا صبح

گفتم بسیار خب، اما من فردا قول دادم که خونه رو خالی میکنم!

گفت نگران نباش.

خب گفت نگران نباش دیگه، مرد گنده وقتی میگه نگران نباش حتماً یه چیزی میدونه.

صبح شد.

رفتم از سوپر مارکت پایین برج چندتا کارتن دیگه بخرم، مرد گنده رو دیدم!!

گفتن فلانی من منتظرما!! دید که کارتن به دست هستم. گفت حالا چرا اینقدر عجله؟!!!!

گفتم مرد حسابی من که بهت گفتم باید خالی کنم امروز، زودتر بنویس این قولنامه رو که میخوام زنگ بزنم ماشین و کارگر بیاد

گفت حالا که نمیشه!!!

گفتم نمیشه یعنی چی؟ چرا نمیشه؟ مشکل چیه؟

گفت بزار بهت زنگ میزنم.

گفتم باشه، و رفتم ادامه کار. تنها بودم و همینطور که جمع میکردم وسایل رو، به خاطرات و خوب و بد این خونه فکر میکردم. چقدر این خونه اتفاقات مختلف داشته، دعوا، قهر، مستی، گریه، تنهایی، سیگار پشت سیگار، پیک پشت پیک، خنده و خوشحالی، آغوش گرم و آرامش، اوووه، کلی خاطره که بعضی هاش اشکت رو در میاره و بعضی های دیگه هم اشکت رو در میاره که چرا تمام شدند اون دوران!!

زنگ زد، مرد گنده رو میگم! گفت آقا جان با بدبختی راضیش کردم به 100 تومن و ماهی 1.5!!!!!!

گفتم چی؟!!! مرد حسابی تو که گفتی 80 ماهی 1300 !!

گفت نمیدونم والا الان میگه اینقدر، احتمالاً مشتری روش هست!!!

تو دلم گفتم اولاً لعنت به من که نشون دادم به این مردک که عجله دارم و امروز حتماً باید تخلیه کنم، و دوماً لعنت به هر چی آدم فرصت طلب و مخصوصاً بنگاهی جماعت!

گفتم الان میام پایین باهات حرف میزنم.

عصبانی بودم

خیلی

منو از وسط اون همه خاطره م حسرت کشوند پایین وسط دعوا!

رفتم و گفتم آقا جان چرا حرفت رو عوض میکنی؟ دیدی من عجله دارم گذاشتی رو قیمت خونه؟!!!! فکر کردی من ببو گلابی ام یا احمقم؟!!

دیدی عصبانی ام و گفت به جون مهندس من کاری نکردم که، مالک حرفش عوض شده! میگه کمالی (اسم خیابون) گرونتر از اینجاست.

گفتم این چه حرفیه؟ من با این پول احمق نیستم که اینجا بگیرم، میرم شهرک غرب، یا سعادت آباد، یا حتی ونک و ولیعصر.

اونجاها به این قیمت خونه دیدم.

گفت آخه مهندس شما ذوج نیستی و ...

نزاشتم حرفش تمام بشه و گفتم اصلاً لازم نکرده تو بخوای برای من خونه پیدا کنی. تقصیر من ه که بهت اعتماد کردم. خودم تو خیابون ولی عصر روبروی پارک ساعی یه واحد دیدم و میرم اون رو میگیرم.

گفت خب هر طور صلاح میدونید ولی اینجی قیمتش همینه.

گفتم اگه به همون قیمت قبل میده، باشه، اگه نه اصلاً نمیخوام.

گفت خب بزار برات جای دیگه پیدا کنم.

گفتم امروز فقط. من تا شب باید تخلیه کنم.

دروغ گفته بودم که تو ولیعصر رو میگیرم. اون خونه دخمه بود!! اصلاً به درد من نمیخورد. ولی خب، گفتم شاید این بلوف بتونه کمکی بهم بکنه.

رفتم بالا، کارتن ها رو ریختم دور و برم و مشغول جمع کردن شدم، ولی نگران بودم، جمع میکردم و کجا میبردم؟!! ده دقیقه ای گذشت و دیم اینطوری فایده نداره. موبایل رو برداشتم و شروع کردم به زنگ زدن به بنگاه هایی که رفته بودم. چند تا بنگاه گفتند بیا و ببین. تو 3 ساعت نزدیک 20 تا خونه دیدم. همه مشکل قبل رو داشتند.

آخرش یه واحد تو خیابان شیخ بهایی رو انتخاب کردم. کوچیک بود، نقشه خوبی هم نداشت، ولی نو ساز بود و تمیز، به صاحبخانه وقت گفتم من و پسر ده ساله هم هستیم، کمی تو هم رفت و پرسید پس همسرتون؟ گفتم جدا شدم. میانسال بود، کمی هم شاید پیر، هم سن پدر خودم، گفت عیبی نداره پسرم، شما به نظر معقول میای، فقط پولت آماده است؟

گفتم بله، آماده است.

دروغ گفته بودم. آماده نبود. میگفت 140 میلیون تومان رهن کامل، و من با پولی که از داود قرض کرده بودم میشد 80 میلیون. به صاحبخانه گفتم فقط یک لطفی به من بکنید، من 100 میلیون الان نقد میدم و بقیه اش رو چک یک ماهه. امکانش هست؟

گفت باشه، فقط تو این یک ماه در قبال اون 40 میلیون اجاره بده.

گفتم باشه.

گفت ببین پسرم من این خونه رو به یک نفر دیگه قول دادم ولی بعید میدونم پولش جور بشه، تا شب قراره خبر بده، شب به شما خبر میدم که فردا قولنامه کنیم.

گفتم باشه منم با صاحبخانه فعلی صحبت میکنم تا یک روز بیشتر به من فرصت بده.

از اون آقا با اون سبیلهای جذابش خداحافظی کردم و جوان بنگاهی رو رسوندم تا خیابان ملاصدرا و راه افتادم سمت خونه.

چمران، نیایش، فکر و فکر و فکر.

هر چی فکر کردم عقلم به جایی نرسید که بیست میلیون تا فردا از کجا جور کنم.

به چند نفر زنگ زدم، عمو، پسر عمه، خواهر، پدر و ...

یا نداشتند و یا وقت میخواستند.

عمو گفت عمو جان چی فکر کردی در مورد ما؟!! از کی تا حالا ما آدمهایی شدیم که بیست میلیون رو یک ساعته جور کنیم!! بعد هم تو نمیگی کی میخوای پس بدی.

دوستی بهم پیشنهاد نزول کردن داد!!!

تقریباً چاره ای نداشتم. گفتم چند درصده؟

گفت نمیدونم، ولی میپرسم برات.

زنگ زد و خبر داد که 4 درصد ماهیانه، با دو تا چک معتبر.

تمام این مکالمات تو پارکینگ توقف اضطراری ه اتوبان نیایش انجام شد. تلفن رو قطع کردم و سرم رو گرفتم توی دستم، با خودم بارها و بارها ترانه مرد تنها (حبیب) رو خوندم. چند دقیقه ای چشمهام رو بستم و بعد که باز کردم چشمم افتاد به لوگوی ماشین روی فرمون، با خودم دیدم که بهترین گزینه شاید فروختن این ماشین باشه.

روشن کردم و رفتم سمت خونه، پایین برج چندتا بنگاه ماشین هست، اولی، نه این ماشین تو کار ما نیست، دومی، بزار برات بفروشم این ماشین مشتریش کمه، سومی، نقد 70 میلیون!!!!

چی؟ هفتاد میلیون؟!!!

مرد حسابی من پارسال 115 میلیون پول دادم برای این ماشین!!

گفت پس کمتر از 70 می ارزه! این ماشین 6 ماه باید روش کار کنی تا بفروشیش!!

گفتم آتیشش بزنم نمیفروشم به این قیمت.

سوار شدم و رفتم خونه. فکر و فکر و فکر و فکر.

چاره ای نبود، باید نزول میکردم. زنگ زدم به اون دوستم که گفت سراغ داره و گفت بزار برات جورش میکنم و زنگ میزنم.

نیم ساعت بعد زنگ زد و گفت شرمنده، اون میگه 5 تومن بیشتر الان ندارم و یکی دیگه هست که داره و میگه 5 درصد!!

باز عصبانی شدم و گفتم چه مرگتون ه همتون تا میبینید آدم گیره حرفتون عوض میشه و نرختون میره بالا!!!

گفت به من چه؟!! اون یارو داره میگه اینقدر! نمیخوای خب برو یه فکر دیگه ای بکن.

گفتم نه، نمیخوام.

نشستم دوباره به فکر کردن و محاصبه، 20 تومن از داود که احتمالاً تا 3 ماه دیگه نمیخواد، 40 تومن تا ماه دیگه که اجاره اش میشه ماهی 1200، 20 تومن نزول هم که میشه ماهی 1 میلیون، میشه 60 تومن پیش و بیست تومن بدهی به رفیق و ماهی 2200 !!

با خودم گفتم دیوانه ای؟!!!! افسوس خوردم که چرا یکی مثل خودم برای خودم ندارم که وقتی گیر میکنم دستم رو بگیره، عصبانی شدم که چرا من باید اینقدر احمق بوده باشم که پولهام رو به کسی داده باشم که اصلاً براش مهم نیست که تو چی داری میکشی! بلند سر خودم داد زدم و گفتم خاک تو سر احمقت! بکش که حقته!!

یهو یه جرقه خورد تو ذهنم، برمیگردم خونه پدری!!

زنگ زدم به مادرم و ماجرا رو تعریف کردم، گفت باشه، برای یک مدت بیا اینجا، اما تو باید مستقل باشی، اینجوری برات اصلاً خوب نیست، الان کسی رو نداری بالاخره چند ماه دیگه با یکی دوست میشی و درست نیست دوست دخترت با خودش فکر کنه که مرد گنده با 35 سال سن مستقل نیست، ولی باز تصمیم با خودت، اگه میخوای بیا اینجا تا هر وقت بخوای. البته که اتاقی وجود نداره که برای خودت داشته باشی و با خواهر کوچکت اتاقش رو شریک شو.

گفتم چاره ای ندارم، الان پول ندارم و نمیخوام یه خونه بد داشته باشم.

گفت خونه بد بهتر از خونه نداشتن ه، ولی خب تصمیم با خودت.

کمی بهم بر خورد، احساس کردم دست رد به سینه ام خورده برای برگشتن به خانه پدری.

اصلاً حس خوبی نبود. نمیدونم چرا، ولی با خودم فکر کردم حق من این نبود.

زنگ زدم به صاحبخانه و گفتم که اگه ممکنه من وسایلم رو بریزم تو یکی از اتاقها برای چند روز تا بتونم یک خونه پیدا کنم.

گفت ما تو این چند سال به جز خوبی از شما چیزی ندیدیم و باشه، فقط برای چند روز؟

گفتم یک واحد قراره تو بلوک 3 خالی بشه و میخوام برم اونجا، گفته تا بیست شهریور ولی شاید زودتر بشه.

گفت باشه، من حرفی ندارم، با دامادم هم صحبت میکنم و اون هم احتمالاً مشکلی نداره، فقط امروز حتماً خونه رو تحویل بده که میخواد نقاشی کنه و تا 5 م بیشتر بهش فرصت ندادن برای تخلیه اون خونه ای که الان هست.

دروغ گفته بودم، واحد بلوک 3 به روایتی تا بیستم شهریور و به روایتی تا 20 م مهر خالی میشد. ولی چاره ای نداشتم، باید وقت میخریدم تا فکری کنم. کمی خیالم راحت تر شده بود که الان قراره اثاثیه رو بریزم تو اتاق و فرصت دارم که خونه پیدا کنم.

زنگ زدم به داوود، گفتم کار رو تعطیل کن و بیا کمک.

خودش رو رسوند و مشغول جمع آوری لوازم شدیم. کارتن کارتن وسایل میرفت تو اتاق و لحظه به لحظه اتاق پر تر میشد.

تخت رو اول از همه باز کردم و بردم تو اتاق، اولین چیز هم ملحفه مورد مشاجره بود!!! ملحفه ای که باعث شده بود انگ خیانت به من بخوره!! چون نسخه ای رو برای همه میپیچه، زن رو میگم!!

سعی کردم تا میتونم چرت و پرت بگم و بخندم تا کمتر به خاطرات خونه فکر کنم. بیشتر چرت و پرتی که میگفتیم هم در حول و هوش جمله معروف کشتی گیرمون جناب آقای عبدولی بود که بعد از خذف شدنش گفته بود و روی آنتن پخش شده بود!! ...م تو این المپیک و هرچی که هست!!! گفتیم و گفتیم تا کمتر به مشکلاتم و تنهاییم فکر کنم!

وسط چرت و پرت گفتن ها یاد ترانه مرد تنها افتادم باز، با صدای بلند زدم زیر آواز:

من مرد تنهای شبم
مهر خموشی بر لبم
تنهاو غمگین رفته ام
دل از همه گسسته ام
تنهای تنها،غمگین و رسوا
تنها و بی فردا منم
من مرد تنهای شبم
مهر خموشی بر لبم


وسط خوندن و آواز بود که موبایل برای بار صدم دوباره زنگ خورد، بنگاه پایین بود، گفت بیا یک واحد 80 متری هست بریم ببینیم.

پوشیدم و رفتیم و دیدم و نپسندیدم.

تو راه برگشت بهش گفتم همون واحد کوچه بالایی رو سعی کن برام بگیری به قیمت قبل.

گفت مهندس صبح از من عصبانی شدی و با من بد حرف زدی ولی به خدا تقصیر من نبود. منم نفهمیدم چرا یهو این حرفش عوض شد. شاید یکی از همکارهام این وسط موش دوونده باشه ولی من کاری نکردم. بعد هم این یارو به درد بخور نیست. فردا باهاش به مشکل بر میخوری.

گفتم من تو خیابون شیخ بهایی یه واحد دیدم و فردا اون رو قولنامه میکنم ولی دلم میخواست نزدیک خونه پدرم باشم بخاطر پسرم.

گفت حالا هر چی قسمت باشه، ولی خب بدون من مقصر نیستم.

برگشتم خونه و دوباره مشغول آواز و جمع کردن لوازم شدم که دوباره تلفن زنگ خورد. باز هم بنگاه پایین بود. گفت همون واحد بلوک 3 رو برات اوکی کردم برای همون 20 شهریور قولش رو گرفتم. بیا پایین بیعانه بده که دیگه حرفی توش نباشه. کرایه هم ماهی 1500.

کلی خوشحال شدم. بالاخره از بن بست داشتم در میومدم. رفتم پایین و بیعانه دادم و شکلات خوردم و اومدم بالا.

تا ساعت 1 شب هر طور شده بود وسایل رو توی اتاق جا دادیم و برای آخرین شب روی یک تشک توی حال خوابیدم.

خواب!

من میگم خواب و تو هم فکر کن که خوب خوابیدم!!

وداع با خونه. خونه ای که باب میلم نبودم ولی پر بود از خاطرات. خاطراتی که واقعاً دلم تنگ شده برای تکرارشون.

امروز هم خونه رو تحویل دادم و تمام شد.

گذشت، لحظه آخر بالاخره یه جوری مشکلم فعلاً حل شد. کار به نزول گرفتن و فروختن ماشین نشد و فقط با قرض گرفتن و البته کرایه بیشتر دادن حل شد، ولی زن، یه سری به خودت بزن!

شنبه 16 مرداد‌ماه سال 1395
هل من ناصر ینصرنی؟

نه

کسی نیست

تنها

تنهایی باید از این مرحله هم رد بشی.

چشم رو بسته روی مشکلت

لج کرده

یا اصلاً دلش نمیخواد

یا با خودش میگه طلافی کنم، ظلمی رو که فکر میکنه در حقش کردم.

نمیبینه

باشه

چیزی نمیتونم بگم

نتیجه حماقتهای خودم ه

درس باید بگیرم شاید.

بفهمم که این که میگن تو نیکی میکن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز، مال قدیمها بوده.

مدعی های این روزگار فقط مدعی هستند و بس!

سه‌شنبه 12 مرداد‌ماه سال 1395
من مستاجرم!

جمعه بود

دو هفته پیش شاید.

شاید که نه

دقیقاً دو هفته پیش.

بعد از ظهر

بی حوصله و خسته، مثل حال تمام این روزهای من، می زده و خواب، زیر سرمای کولر، خوابم برده بود.

صدای موبایل من رو از خواب بیدار کرد، بهتر بگم، پرووند!

نوشته بود پورکاظم!

با خودم گفتم اه! حوصله این رو اصلاً ندارم.

گوشی رو سایلنت کردم و دوباره خوابیدم.

چند دقیقه بعد، تلفن خونه!

ماشالا این قوم ه ساکن این شهر به خصوص، عجب پشتکاری دارند در صلب آسایش!

بلند شدم و تلفن خونه رو پیدا کردم و جواب دادم.

با همون لهجه مخصوص خودش سریع رفت سر اصل مطلب که خونه رو خالی کن!

اولین بار بود تو این همه سال مستاجری کسی به من گفته بود تخلیه کن.

چیزی نگفتم و فقط گفتم باشه.

دوباره سعی کردم بخوابم.

اما، نمیشد!

نشد.

گوشی رو برداشتم و رفتم سراغ نرم افزار دیوار.

قیمتها رو بالا و پایین کردم و ...

نتیجه: همیشه تو بدترین شرایط گاو آدم میزاد!

نه حوصله دنبال خونه گشتن دارم و نه پول اینکه بزارم روی پول پیش خونه، و نه اوضاع شرکت اونقدر مطمئن که بتونم روی اجاره دادن ماهی 3 میلیون حساب کنم.

تا پانزدهم ماه چیزی نمونده و من اندر خم یک کوچه ام!

کاش فرجی میشد.

کاش.

کاش خدا میگرفت دست گیرندگان را!

کاش.


یکشنبه 10 مرداد‌ماه سال 1395
اصفهانی ها

بگذریم که اصفهانی ها کی هستند و چی هستند.

تو هر شهری، مخصوصاً شهرهای بزرگ، همه جور آدمی هست.

ولی، یه شریک دارم که پدر و مادرش اصفهانی هستند، خودش همیشه میگه که تقصیر فلانی ه، تقصیر فلانی ه.

به قول خودش این خصلت اصفهای هاست. همیشه تقصر همه هست و تقصیر اونها نیست، حتی اگر بدونند که واقعا تقصیر خودشونه!

اونقدر که منشی قبلی شرکت اسمش شده بود "مقصر الامور!"

دیگه همه ما میدونیم که هر اتفاقی بیفته، تقصیر اون نیست قطعاً!!!

خب این قانون ظاهراً برای اونهایی که اصفهانی نیستند ولی شناسنامه صادره اصفهان دارند هم صادق ه!


شنبه 2 مرداد‌ماه سال 1395
گله ای نیست!

از دست عزیزان چه بگویم گله‌ای نیست

گر هم گله‌ای هست، دگر حوصله‌ای نیست

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم

هر لحظه جز این دست مرا مشغله‌ای نیست

دیری‌ست که از خانه خرابان جـهـانم

بر سـقـف فرو ریخـته‌ام چـلچله‌ای نیست

در حسرت دیدار تو ، آواره ترینم

هرچند که تا خانه‌ی تو فاصله‌ای نیست

بگذشته‌ام از خود ولی از تو گذشتن

مرزی‌ست که مشکل‌تر از آن مرحله‌ای نیست

سرگشته ترین کشتی دریای زمانم

می‌کوچم و در رهگذرم اسکله‌ای نیست

من سلسله جنبان دل عاشق خویشم

بر زندگی‌ام سایه ای از سلسله‌ای نیست

یخ بسته زمستان زمان در دل بهمن

رفـتـنـد عزیزان و مرا قافـله‌ای نیست

بهمن رافعی بروجنی - پاییز ۴۱

......

پ ن: عصبانیت من از بعضی از رفتارها کم نیست و بیشتر هم داره میشه با ادامه اون رفتارها!

حقیقت اینه که شرمم میشه حتی بنویسم که چه شده، ولی شرمش نمیشه که نادیده بگیره رفتارش رو و انگشت اتهام رو مثل همیشه به سمت من بگیره.

آدمها یک چیزهایی تو سرشتشون ه، سعی میکنند که عوضش کنن و اون طور که مورد پسند نیست، نباشند، ولی خب تو یه شرایطی دیگه نمیتونند و ...

مثل خود من، سعی کردم عوض بشم، عوض هم شده بودم، اما تو شرایطی خب دیگه نتونستم.

به قول زن، مشکل شخصیتی من زد بیرون!

ولی خدا رو شکر میکنم که مشکل شخصیتی من اینی بود که خودم میدونم، نه اونی که اون داره!!!

این آخرین گلگی من بود.

دیگه چیزی نمیگم در این مورد.

بدرود

   1      2      3      4      5      ...      37      >>