Error: Embedded data could not be displayed. سیاره بی امید - یادایام
X
تبلیغات
نماشا
رایتل
سه‌شنبه 7 خرداد‌ماه سال 1392
سیاره بی امید

یاد اون روزها بخیر.

چقدر تو این 4 سال اتفاقهای جور واجور افتاد

اما، بعد از 4 سال دوباره اون روزها یادم اومده. روزهای پر از شور و نشاط. پر از امید. این روزهای بی امیدی رو اگه با اون روزهای پر هیجان مقایسه کنیم، میفهمیم انگار اینجا دیگه اونجا نیست.

مثل این می مونه که از یک سیاره دیگه یه مشت آدم دیگه آورده باشند و نشونده باشن جای قبلی ها تا زندگی کنند. یعنی اینقدر تفاوت؟

کمربند سبز. از تجریش تا راه آهن!

همه بریم رای بدیم.

این هفته و اون هفته.....

یاد دبستانی.

بعد هم رای دادیم

تا صبح دلهره. با یک شور خاص، خودت رو راضی میکنی تا بخوابی.صبح بیار میشی. تلویزیون رو روشن میکنی و ....

هنگ میکنی.

چی شد؟!! پس؟ پس اون رای ها کو؟!!

به خودت امید می دی که هنوز شهرهای بزرگ رو نشمردند. بشمارن درست میشه.

شمردند. درست نشد! دود سیاه رو تو خیابون مطهری میبینی. میری و میبینی اتوبوس آتش زدند. بعد هم ماشین پلیس و ...

راهپیمایی سکوت. هر کی شعار میداد بقیه بهش اخم میکردند. کل خیابون انقلاب و آزادی پر شد. کلی پیاده روی و ...

تق تق تق

جیغ

دود

خون

اشک

گریه و ترس

پیرمرد رفت بالای ماشین. بلندگو رو گرفت دستش. مردم رو آروم کرد. گفت درستش میکنم. همه با همیم.

نترسین، نترسین ما همه با هم هستیم!

الله و اکبر

دو سال بازی ادامه پیدا کرد. پیرمرد حبس شد.

همه نا امید شدیم.

شدیم اینی که الان میبینیم.

یک آدم دیگه، بی امید، انگار از یک سیاره دیگه آوردنمون.

چه خونها که ریخته نشد.

چه کتکها که خوردیم و باز هم نشد.

زورمون به اونها نرسید. افتادیم به جون هم. اونها هم افتادند به جون ما، بعد هم به جون هم. حالا این وسط که همه افتادیم به جون هم، توقع آرامش و زندگی خوب، توقع بیجاییه.

امروز همکارم میگفت، همه چیز خیلی عجیب ساکته! اون یکی میگفت از وقتی ها-شمی رد شده، خبری از خا-تمی هم نیست؟!! راست میگه خوب. کجاست؟ این همونی بود که 2 خرد-اد رو براش ساختیم!! اون دیگه چرا؟

اون هم یکی مثل ماست. از یک سیاره دیگه اومده. از جایی که کسی نمیدونه امید یعنی چی!!

اما این وسط، دلم برای خانواده هایی که کشته دادند، و برای پیرمردی که پای ما ایستاد، میسوزه. 4 سال پیش اون هم نمیخواست بیاد. آوردیمش و حالا هم ....

کاش ما برگردیم به سیاره خودمون تا اون آدمهای پر امید قبلی بیان و همینجا زندگی پر امید خودشون رو سر بگیرن.

کاش

 

بدرود