پدرم....

پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف، 
پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی ، 
پدرم پشت زمان ها مرده است.
پدرم وقتی مرد. آسمان آبی بود،
مادرم بی خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد.
پدرم وقتی مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند.

میدونی چیه؟

میدونی چیه، درسته که دیگه مد نیست، وبلاگ نویسی رو میگم، اما من که برای مد شروع نکردم که حالا که از مد افتاده ننویسم.

میدونی چیه، اصلا من و چه به مد؟!!

میدونی چیه، دلم لک زده برای یه مهمونی که توش مست کنم و بگیم و بخندیم و بازی کنیم و بیخیال دنیا!

مثل اون روزا

میدونی چیه، شرابهایی که ریخته بودیم رو هنوز دلم نیومده تمومش کنم.

میدونی چیه، پرم از حسهای متناقض!

میدونی چیه، نه نمیدونی!

تو هیچی نمیدونی.

تو که سهله،  هیچ کس هیچ چیز از دلم نمیدونه.

اومدیم درستش کنیم، ریدیم توش!

اه

کاش بچه بودم میزدم زیر گریه و میگفتم من بابامو میخوام، من مامانمو میخوام، و از پیش همتون میرفتم پیش اونا و ...

میدونم که نمیدونی، میگم که بدونی، حلالت نمیکنم، برای همه کارهایی که کردی، خدا اگه باشه حالتو میگیره.

حالا بخند به ریش من.

ولی بترس از اینکه خدا باشه و ...