من و نامجو.

چند سال پیش که اولین بار ترانه ای از محسن نامجو شنیدم کمی خنده ام گرفت. با خودم میگفتم این یارو دیوونه است. مخصوصاً ترانه زلف که شعر حافظ رو خونده بود!

اما کمی که گذشت و چند باری که گوش کردم از نوع خوندنش خوشم آمد. میدونین یک حریم شکنی خواصی رو شروع کرده بود. خیلی ها بهشون بر میخورد و ناراحت میشدند که شعر حافظ رو به سخره گرفته و حافظ رو باید طور دیگه ای که همیشه همه شنیدیم خوند! من هم با اونها هم عقیده بودم! اما بعد فهمیدم که اشتباه میکردم. فهمیدم که از خوندن اون لذت میبرم. شاید صد بار اون کلیپ تصویری زلف که زهرا امیرابراهیمی (زهره شوکت) توش بازی کرده بود رو تماشا کردم.

اولین بار هم که عکس نامجو رو دیدم فهمیدم که تصورم از چهره اش درست بوده و شبیه همونی بود که فکر میکردم.

کلاً از ساختار شکنی خوشم میاد! حال میکنم که یک چیزی اون جوری که تاحالا بوده دیگه نباشه. به همین دلیل از توع موسیقی محسن نامجو خوشم اومد. حالا هم که با زندانی بریدن برای قرآن خوندنش باز افتاده سر زبونها. خداییش قرآن خوندنش هم جالب بود!!

………..