یادایامی که ....

ساعت 8 شده و تازه یک جلسه سراپا تنش رو با بدبختی و هزار دردسر تمام کردم! آره تمام کردم. چون سگ و گربه (دوتا از شرکای محترم!) افتاده بودند به جان هم و مثل همیشه فرهاد بود که باید وسط رو میگرفت و اینها جلوی خراب شدن همه چیز می ایستاد و یک تنه تنش به وجود آمده رو دفع میکرد و بقای شرکت رو ادامه میداد.

وسطهای جلسه بود که خسته شدم و چند دقیقه ای هیچی نمیشنیدم. فقط و فقط داشتم به خودم و زندگیم فکر میکردم. به اینکه همه جا فرهاد باید یه جوری بیاد آرامش رو تقدیم کنه به بقیه. آرامش نداشته رو چطوری میتونستم به جلسه ای که همه عصبانی بودند و داشتند چرت و پرت میگفتند بدم؟ یکی از شرکا هم که از همون اول جلسه با عصبانیت شروع کرد به حمله به یکی دیگه و اون طرف هم با نگاهای ملتمسانه اش دست به گریبان من شده بود که منو از زیر حملات این نجات بده! توی نگاهش میخوندم که میگفت تو مدیر عاملی و مسئولی و باید از من دفاع کنی. اون یکی هم آنچنان گارد گرفته بود و حمله میکرد و حرفهای بی ربطش رو تکرار میکرد که کل جلسه رو به هم ریخت و به همه حس بد و عصبانیت رو تزریق کرد. تازه هی هم منو گواه میگرفت و میخواست من هم تو جپهه اون باشم.

فرهاد هم کم آورد و گفت بس کنین. اینطوری نمیشه. اصلاً شراکت ماها اشتباهه. برین امشب فکرهاتون رو بکنین و ببینین میتونین با هم کار کنین یا نه. من که نیستم.

حقیقت دیدم بهتره که همونطور که تو خونه تهدید کردم اینجا هم همینکار رو بکنم. تهدید کردم به جدایی!!

چند دقیقه بعد یواش یواش جو عوض شد!

البته بگم که تهدید من کاملاً جدی بود. دیگه حوصله دعوا کردن بیرون از خونه رو نداشتم. دعوا مال خونه است!! اونها دعواهاشون رو میکنند و بعد میرن خونه با همسراشون خوش هستند و آرامش رو بدست میارن. اما من چی؟!

ولی خیلی برام جالب بود که تهدید من جواب داد. بعد هم مجبور شدم برای اولین بار برای همشون رییس بازی در بیارم و وظایفشون رو مشخص کنم. از دخالت تو کار همدیگه منعشون کنم و ...

خلاصه کنم که الان حسابی داغون بودم. کمی خوشحال از اینکه جلسه رو یه جورایی جمع کردم و به خیر گذشت. اما ناراحت از جو بد و انرژی منفی که بهم دادند.

آمدم و صفحه وبلاگم رو باز کردم و چندین بار به موزیک متن وبلاگ گوش کردم. صدای زیبا و آرامبخش شجریان با شعر جادویی رهی معیری.

بیت به بیت این شعر برام یادآوره خاطرات و احساسات منه! یک بار به دقت گوش کنید با بیت ها رو بخونین!

یادایامی که........ یادش بخیر.

بدرود.

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم

در میان لاله و گل آشیانی داشتم

گرد آن شمع طرب می سوختم پروانه وار

پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود

عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم

چون سرشک از شوق بودم خاکبوس در گهی

چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم

در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود

در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم

درد بی عشق زجانم برده طاقت

ورنه من داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

بلبل طبعم «رهی» باشد زتنهایی خموش

نغمه‌ها بودی مرا تا هم زبانی داشتم